Jeden list w tygodniu.
Jedna rzecz, którą da się zagrać.

Co dokładnie przychodzi

Cztery rodzaje listów, w stałym rytmie:

• Narzędzie tygodnia — jedno, opisane od strony zadania, które rozwiązuje. Z linkiem i informacją, ile kosztuje.
• Rozbiór fragmentu — konkretne cztery takty znanego utworu, rozłożone na części: co gra lewa ręka, co prawa, gdzie jest trudność.
• Nowy materiał — gdy powstaje nagranie z kimś uczącym w Białymstoku, dostajesz je pierwszy, razem z kartką ćwiczenia.
• Kulisy — co się udało, a co nie, przy budowaniu tego projektu. Z liczbami, także tymi mało efektownymi.

Umowa między nami

Wolę powiedzieć to od razu, niż zaskoczyć za pół roku:

• Piszę raz w tygodniu. Jeśli w danym tygodniu nie mam nic wartego Twojej uwagi — nie piszę.
• Listy są tekstem, a nie kolorową ulotką. Czyta się je w dwie minuty.
• Co jakiś czas napiszę o czymś, co prowadzę odpłatnie — o lekcjach, warsztacie albo materiale. Rzadko i zawsze oznaczone.
• Na każdą odpowiedź odpisuję osobiście. Nie ma tam bota, jest moja skrzynka.
• Wypisanie się to jedno kliknięcie, na dole każdego listu. Adresu nie przekazuję nikomu.

Dla kogo to jest

Dla osób, które chcą zagrać konkretny utwór i szukają kolejności kroków. Dla osób wracających do instrumentu po latach. Dla rodziców, którzy chcą wiedzieć, jak pomóc dziecku, samemu nie grając. I dla osób uczących muzyki, które szukają sposobu na pracę mniej zależną od kalendarza — dla nich osobny wątek co kilka tygodni.

Przy zapisie pytam tylko o jedno: kim jesteś. Dzięki temu list o prowadzeniu lekcji nie trafia do kogoś, kto właśnie kupił pierwszą gitarę.

Skąd wiem, jak pisać takie listy

Uczę gry i śpiewu od 2008 roku, więc pytania, które dostaję, powtarzają się od kilkunastu lat — i wiem, w jakiej kolejności mają sens odpowiedzi. Formę listu podpatrzyłem u kogoś, kto robi to od lat w zupełnie innej branży i robi to dobrze; piszę o tym osobno.