Michał Drezner

Jeżeli od miesięcy albo lat próbujesz nauczyć się grać, oglądasz filmy, rolki, chodzisz na zajęcia, kupujesz kursy i nadal Ci się chce — to naprawdę szanuję, że jeszcze próbujesz.

Co chcesz zagrać?

Kiedy ktoś do mnie przychodzi, zaczynam od pytania, co już potrafi. „Poziom” schodzi na dalszy plan. Punktem wyjścia jest coś znacznie prostszego.

Co chcesz zagrać?

Konkretnie. Pokaż mi piosenkę.

Bo kiedy wiem, co chcesz zagrać, mogę zacząć sprawdzać, co jest Ci rzeczywiście potrzebne, żeby to zrobić. I dopiero wtedy interesuje mnie drugie pytanie: co Cię dzisiaj zatrzymuje? A czasami nawet: kto Cię zatrzymuje?

Bo możesz mieć najlepsze chęci i bardzo sumiennie wykonywać wszystko, co mówi Ci nauczyciel, a jednocześnie uczyć się w sposób, który jest dla Ciebie mało efektywny, choć z wewnątrz łatwo to przeoczyć. I łatwo to zrozumieć — skąd masz wiedzieć, że coś można zrobić inaczej? To jest odpowiedzialność osoby, która Cię prowadzi.

Ja też wolę wiedzieć o muzyce tyle, ile mi potrzeba. Znam granice swojej wiedzy. Coraz lepiej wiem też, co jest mi zbędne. I chcę nauczyć Cię również tej umiejętności: powiedzenia w odpowiednim momencie: „Basta. Wystarczy. Umiem już tyle, ile potrzebuję do tego, co chcę zrobić.”

Bo nauka jest dla mnie środkiem, a celem jest muzyka, którą dzięki niej zagrasz. Jeżeli robisz prawo jazdy, robisz je po to, żeby jeździć, a kurs ma być początkiem tej drogi. I dokładnie stąd wzięło się Prawo jazdy na instrument i mikrofon.

Chcę, żeby nauka grania trwała tylko tak długo, jak trzeba, a w którymś momencie po prostu zaczęło się granie.

I tutaj dochodzimy do następnego pytania: kim właściwie jest laik?

Kim jest laik?

Laikiem bywa ktoś, kto dopiero sięga po instrument. Laikiem może być też ktoś, kto gra od lat i gra naprawdę dobrze.

Dla mnie laik to sposób, w jaki ktoś korzysta z muzyki, niezależnie od poziomu umiejętności. Do dobrego korzystania z muzyki wystarczy wiedzieć tyle, ile potrzebujesz do tego, co chcesz zrobić — i umieć w porę powiedzieć „basta”.

Ja sam tak pracuję. Wiem, gdzie kończy się moja wiedza. I coraz lepiej wiem, co jest mi zbędne.

Skąd to wiem

To, czym się z Tobą dzielę, robię od osiemnastu lat. Jeśli zajrzysz na tę stronę głębiej, zobaczysz zdjęcia sprzed dwudziestu lat, a nawet z przedszkola — bo muzyka jest w moim życiu odkąd pamiętam, jakieś trzydzieści dwa lata.

Piszę o tym z myślą o przejrzystości: żeby było jasne, skąd bierze się sposób, w jaki dziś pracuję.

Jak pracuję

Kurs, lekcje, materiały — to narzędzia, które służą celowi.

Celem jest, żeby udało Ci się dojść do konkretnego muzycznego celu. Żeby przyszła samodzielność. Żeby muzyka była czymś, czego używasz, także poza nauką. I jeśli będziesz chcieć — żeby grało się też z innymi.

Chcę, żeby Twoja nauka zmierzała ku samodzielności. Sukcesem jest dla mnie moment, w którym bierzesz kolejną piosenkę i rozpracowujesz ją na własną rękę.

Jeśli coś jest dla Ciebie niejasne, to dla mnie znak, że trzeba poprawić sposób tłumaczenia albo sam materiał — a z Tobą wszystko w porządku. Dlatego materiały, które przygotowuję, dopasowuję do człowieka: inne ujęcie dłoni, inna rozpiska, wolniejsze nagranie, prostszy fragment utworu, konkretna odpowiedź na to, co mi nagrasz.

Granie z ludźmi

Nauka to tylko część tego, co robię.

Dobry amator czasem w pełni radzi sobie samodzielnie, a potrzebuje ludzi, z którymi można pograć. Samotne granie to trochę jak tenis z piłką odbijaną o ścianę. A nauka samodzielna jest jak nauka pływania, w której długo stoisz na brzegu basenu.

Muzyka na oddziałach szpitalnych

Od ośmiu lat prowadzę zajęcia muzyczne na oddziałach szpitalnych, między innymi onkologii dziecięcej. Przez te lata udało mi się dotrzeć z muzyką do kilku tysięcy dzieci i młodych ludzi. Były koncerty, wspólne granie, śpiewanie, nauka instrumentów, karaoke, ale przede wszystkim dużo pogody ducha, pozytywnej energii i zwykłego ludzkiego ciepła w miejscu, w którym jest ono szczególnie potrzebne.

Te zajęcia są dla dzieci i młodzieży bezpłatne. Żeby mogły się odbywać, potrzebne są jednak pieniądze. Dlatego część tego, co robię zawodowo, służy również budowaniu kapitału, z którego mogę takie działania finansować i rozwijać.

Ale o tym opowiadam szerzej w osobnym miejscu na tej stronie.

Tutaj wspominam o tym przede wszystkim dlatego, że te osiem lat pracy bardzo mocno wpłynęło na to, jak dzisiaj pracuję z ludźmi. Nauczyło mnie, że czasami ważniejsze od tego, co człowiek dzisiaj zagra, jest to, czy dzięki muzyce będzie chciał zagrać jeszcze raz jutro.

Zaczynamy od tego samego pytania

Dlatego kiedy piszesz do mnie pierwszy raz, zaczynam od rozmowy, a kurs pojawia się, gdy będzie Ci potrzebny.

Czasem potrzebujesz materiału. Czasem prowadzenia. Czasem po prostu ludzi, z którymi zagrasz. A czasem okazuje się, że poradzisz sobie na własną rękę — i to też jest dla mnie dobra wiadomość.

Wracamy więc do początku.

Co chcesz zagrać?